Op tweede paasdag (21 april ‘25) word ik wakker met een lichte hoofdpijn. Ik ben op dat moment een weekend weg met mijn ouders, zusjes en vriend in een huisje aan Zee. Zonder me ergens zorgen over te maken vertrekken we terug naar Amsterdam, maar in de loop van de dag neemt de hoofdpijn toe. Ik eet een soepje, neem een paracetamol en ga vervolgens op tijd naar bed.
Rond een uur of 11 zeg ik tegen mijn vriend dat de hoofdpijn echt niet meer te doen is en vraag ik of hij een dokter wil bellen. De ambulance komt, en gaat ook weer omdat er niet genoeg aanleiding is om me mee te nemen.
Vincent gaat even later ook naar bed, maar wordt een paar uur later wakker omdat ik onrustig ben, en in mijn slaap plots zijn arm vastgrijp. Als Vin het licht aanzet ziet hij dat ik verkrampt in bed lig en niet reageer. Vin belt meteen 112 en niet veel later word ik door de brandweer via het balkon naar beneden gehaald (had ik graag beelden van willen zien haha). Met gierende banden vertrekt de ambulance vervolgens naar het AMC.
Daar is in eerste instantie niet direct stress. De artsen waren er op tijd bij en ik had alle nodige medicatie gekregen.
Als de medicijnen niet snel genoeg aan blijken te slaan, beginnen de alarmbellen te rinkelen. Door ophopend hersenvocht word de druk in mijn hoofd te groot. In de ochtend word ik gezien door een neuroloog en die besluit dat er met spoed geopereerd moet worden. Blijkbaar was het toch allemaal niet zo stressloos.

Tijdens de operatie wordt een drain geplaatst in mijn schedel om hersenvocht af te tappen. Uit het hersenvocht wordt geconcludeerd dat ik een bacteriële hersenvliesontsteking heb. Bacteriële hersenvliesontsteking (ook wel meningokok) komt 1000x per jaar in Nederland voor en 20% overlijd aan de ernstige bacterie. Ook voor mij was het erop of eronder.

Voor mijn familie en vrienden volgen vreselijk benauwde dagen. Op woensdag vertellen artsen dat ze niet weten of en wanneer ik wakker zal worden. Ook als ik wel uit mijn coma zou komen, is het niet te zeggen in wat voor toestand dat zal zijn. Ik lig nog steeds op de IC en de medicijnen en operatie hebben nog niet het gewenste effect.

Dan word ik op donderdagochtend opeens wakker. Ik heb gevoel in mijn gehele lichaam en herken de mensen om mij heen, maar ben nog wel extreem moe. Die avond mag ik al van de IC af, naar de Brain Care afdeling en (ondanks dat voor mij alles nog een waas is) maak ik onverwachte stappen.
Het gaat zelfs zo goed dat ik vanaf maandag begin te smeken of ik naar huis mag. Op dat moment sta ik er uiteraard alleen voor en steunt niemand mijn ik-kan-wel-naar-huis-plan. De artsen denken meer aan 6 (!!!!!) weken intern bij revaliedatiecentrum Reade. Op dinsdag maak ik daarom ruzie met de artsen, mijn (schoon)moeder en Vin, maar nog zonder succes. Op woensdag gaat het alweer zoveel beter dat ik toch de 'wedstrijd' win. Ik mag eindelijk naar huis.

Destijds vond ik het allemaal de grootste onzin en kon iedereen wat mij betreft weer heel rap normaal gaan doen. Ik zat niet te wachten op medelijden, maar nu pas begin ik mij te beseffen wat een hel het geweest moet zijn voor mijn ouders, zusjes, voor Vin, en mijn vriendinnen. De angst dat ik niet meer wakker zou worden, misschien niet meer zou weten wie Vincent zou zijn, mijn benen niet meer zou kunnen bewegen etc. etc.

Voordat ik ziek werd was ik echt heel erg fit. Ik sportte elke dag, at gezond, en dronk en rookte niet. Er was echt geen enkele aanleiding dat ik dit zou krijgen.

En nu, een paar maanden later gaat het echt ongelofelijk goed. Ik bouw langzaam mijn werk op, krijg goede poliklinische begeleiding bij Reade, geniet weer van een avond weg kunnen en ben zo MEGA DANKBAAR dat ik nog leef. Mijn korte termijn geheugen heeft wel echt een klap gehad en ik ben sneller vermoeid, maar het had fiks beroerder kunnen aflopen.
Daarom wil ik heel graag de halve marathon lopen voor de It’s me Foundation. Er moet meer geld komen voor onderzoek. Als de arts op dinsdag niet meteen had besloten om mij te opereren was ik er waarschijnlijk niet meer geweest.

Ik ben echt keihard aan het trainen, mijn conditie is namelijk helemaal verdwenen door mijn ziekenhuis opname, om op 19 oktober 21 km te rennen. Het is dan bijna een half jaar nadat ik ziek werd en voor mij het moment om het waardig af te sluiten.

DUS mocht je dit lezen en denken poh, dit is heftig: doneer!!!! Doe het niet voor mij, maar voor het onderzoek.

Alvast bedankt, heel veel liefs,
Marinda

ps.
Vergeet niet te geniet van elke dag. Het leven is prachtig.