Menu Sluiten

Mireille Lathouwers

Virale Encefalitis

image

Na 5 jaar doktersbezoek en vele IVF ’s was het dan eindelijk zover. 2 december 1993 werd onze Nick geboren. Er zijn geen woorden voor de gevoelens die wij als kersverse ouders mochten ervaren. De hemel op aarde. Onze Nick was kerngezond en na 5 dagen mochten wij het ziekenhuis verlaten. Dolgelukkig waren we met ons nieuwe gezinnetje.

Tot de noodlottige 17de december 1993. De avond ervoor was Nick onrustig en wilde niet slapen. Wat wisten wij als verse ouders? Was dit gewoon voor een pasgeborene? Al wiegend was Nick tot rust gekomen en ik besloot om in de huiskamer naast de wieg te slapen. Rond 6 uur werd ik wakker en merkte ik dat Nick helemaal wit zag en kreunde toen ik hem aanraakte. Een geluid en moment dat ik nu nog steeds kan voelen. Een baby die kreunt.

Bij het nemen van de lichaamstemperatuur wist ik niet wat ik zag: 40 graden, hoge koorts. Van de huisarts gingen we direct naar de spoed.  Op de spoed werden we opgewacht omdat onze huisarts hen geïnformeerd had. We hadden het gevoel dat we in een film beland waren, zo onwerkelijk. We hoorden dat er een specialisatieteam van het kinderziekenhuis Rocourt onderweg was. Toen begonnen wij te beseffen: dit is ernstig.

Het team van Rocourt besloot Nick over te brengen naar het kinderziekenhuis. Wij gingen er met onze eigen auto achteraan. De diagnose was een hersenvliesontsteking en de kinderarts vertelde ons dat hij in ernstige mate gehandicapt zou zijn. Wat maakte ons dat uit. Zoveel jaren naar hem uitgekeken. Wij wilden dat hij bleef leven. Maar er kwamen bijkomende complicaties van stuipen en een oedeem. De grond zakt weg onder je voeten, je wereld staat stil. Deze kleine jongen was zo welkom, maar op 22 december om 14h10 overleed onze Nick in onze armen. Het verdriet … daar zijn geen woorden voor.

 Ik raakte opnieuw zwanger en op 16 december 1994 ben ik bevallen van onze tweede zoon Brecht. Het eerste levensjaar was niet makkelijk. De bezorgdheid was er voortdurend. Maar dan maakt langzamerhand angst toch plaats voor geluk. Tot op 10 april 2000 om 10h20.

Ik kreeg een telefoontje van de juf van Brecht. Brecht had hoofdpijn, niet door een val ofzo. Thuisgekomen met Brecht, deed ik onmiddellijk de oefeningen met nek en benen bij hem. Het was niet goed. Ook nu verwees de huisarts ons naar de spoed. Bij binnenkomst daar gaf Brecht over. Weer een alarmbel.

Toch concludeerde de kinderarts na verschillende onderzoeken dat er niets aan de hand was en werden we naar huis gestuurd. Maar mijn moedergevoel kwam in opspraak en ik zei dat er meer aan de hand moest zijn. Na veel vijven en zessen besloot de kinderarts hem 24 uur in observatie te houden om ons tevreden te stellen.

In de late namiddag is er op aandringen van ons als ouders een ruggenmergpunctie gedaan. Drie kinderartsen vonden het te pijnlijk, maar wij hielden vol. Het geschreeuw van Brecht ging door merg en been. We vroegen ons af of we als ouders wel de juiste beslissing namen of dat we meer vanuit angst handelden.

De uitslag kwam en geloof het of niet: hersenvliesontsteking. De artsen verzekerden ons er alles aan te doen om hem erbovenop te helpen. Dat is gelukkig gelukt. Brecht heeft er niets aan overgehouden. Het mag duidelijk zijn, dat als we Brecht hadden verloren ik dit verhaal niet zou kunnen schrijven.

De volgende dag bood de kinderarts zijn excuses aan. Want als wij naar huis waren gegaan ….. ik mag er niet aan denken. Gelukkig, gelukkig heb ik mijn moedergevoel laten spreken. En nu zoveel jaar later, ook al heeft Brecht Nick nooit gekend, leeft Nick bij ons en wordt er over hem gepraat.

Brecht zet zich in om het goede doel de ItsME foundation te steunen in de strijd tegen hersenvliesontsteking. Met zijn deelname aan de marathon in Leuven en aan de Run With ME eert hij zijn broer en zet hij zich in om meer bekendheid te geven aan hersen(vlies)ontsteking. En om geld op te halen voor onderzoek en steun aan anderen. Ik ben als moeder enorm trots op hem.