Annelotte Santing

Annelotte, 24 jaar en het tweede kind van Nicolette, zei dat ze helemaal niet oud zou worden. Helaas werd dat waarheid. Ze blijft altijd 24 jaar. Heeft ze het onbewust geweten?

Begin augustus 2023 had Annelotte keelontsteking. Die ontsteking was na een week weer over. Maar een dag later kreeg ze een voorhoofdsholteontsteking. Die was hardnekkiger. De hoofdpijnen die ze daarvan kreeg, zorgden ervoor dat ze niet meer liggend kon slapen. Ze sliep halfzittend in bed. Ze had niet alleen erge hoofdpijn, maar gaf af en toe ook over.

Nicolette vertelt het verhaal over Annelotte om mensen te waarschuwen en alert te maken:

Zondagavond 6 augustus sprak ik met Annelotte. Ze begon de moed te verliezen en baalde van het nog steeds ziek zijn. Toch wilde ze niet dat ik haar op zou halen en mee naar huis in Zwolle zou nemen. Ze wilde dat wij gewoon, volgens plan, maandag op vakantie zouden gaan.

Maandagmiddag kon ze terecht bij de huisartsenpraktijk. Weliswaar niet bij de huisarts, maar bij de assistente. Gelukkig zou er naar haar gekeken worden. Eigenlijk ging ik ervan uit dat de assistente zou regelen dat ze een kuur zou krijgen. Ze belde ’s middags meteen weer op. De conclusie van de doktersassistente was voorhoofdsholteontsteking. Ze moest maar paracetamol nemen en ibuprofen.

Annelotte voelt zich dan te ziek om voor zichzelf te kunnen zorgen. Ons aanbod om haar op te halen, sloeg ze toch resoluut af. “Ja, ok, het is vervelend, maar niets ernstigs. Genieten jullie nu maar lekker van jullie vakantie!”  Omdat wij op vakantie waren in Zuid-Limburg, gaat Annelotte maandagavond naar haar tante Claudia. Die heeft haar opgehaald. Ik hoorde van mijn zus dat ze inderdaad behoorlijk ziek was, maar ze had alweer wat gegeten en dat bleef er ook in. Dinsdags voelde Annelotte zich een stuk beter en is ’s middags met haar tante buiten in de zon een rondje gaan lopen. Ze wilde zelfs nog een blokje verder lopen. Ze appte opgewekt dat ze het ergste gehad had en dat ze nog wel even bij haar tante bleef en zich lekker liet vertroetelen.

De volgende dag klaagde ze dat de erge hoofdpijn weer terug was en dat het erg pijnlijk was. Ook moest ze weer overgeven. Steeds als ik iets tegen haar zeg, lijkt het alsof ik haar wakker maak. We spraken af dat zij even ging slapen. Ik heb haar die middag vaak tevergeefs gebeld. Omdat ze niet opnam, dacht ik dat ze, eindelijk, lag te slapen.

Die woensdagmiddag gaf ze rond 4 uur weer over. Om half 5 kwam mijn zus thuis uit haar werk en kreeg geen contact meer met Annelotte. Annelotte kreunde alleen nog maar.  Mijn zus vertrouwde het niet en belde ons met de mededeling “kom alsjeblieft meteen”.

We sprongen direct in de auto, het werden onze langste twee en halve uur in de auto van Zuid-Limburg naar Haarlem. Annelotte werd met loeiende sirenes naar het ziekenhuis in Haarlem gebracht. Er werd besloten om haar over te brengen naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis. Ze hebben in Haarlem nog even op ons gewacht. We konden Annelotte een kus geven en weg was ze. In de ambulance, met een arts erbij vanwege de kritieke situatie, naar het Amsterdam VUMC. Wij er achteraan. En dan ligt je kind daar op de IC. Heel erg bleek en met allerlei toeters en bellen. Ik was heel bang haar te verliezen. Rond 23 uur werden we in eerste instantie naar huis gestuurd. Na veel aandringen mochten we in een familiekamer slapen. Dicht bij Annelotte.

Tegen middernacht wensten we Annelotte welterusten en gingen we naar bed. Om 01.30 uur werden we wakker van een klop op de deur. Er stond een verpleegster. Ik dacht dat Annelotte wakker werd, maar helaas was het slecht nieuws. Annelotte kreeg rechts te veel druk op haar hoofd en moest met spoed geopereerd worden om de hersenen meer ruimte te geven. Er zou een stuk uit haar schedel gehaald worden om zo de druk op haar hersenen te verminderen. We konden haar nog net een kus geven en daar ging ze, naar de operatiekamer. Weer kreeg ik het vervelende gevoel dat dit het begin van het einde was.

Eindelijk tegen kwart voor 6 werden we gebeld: het directe gevaar was geweken, de operatie was goed verlopen. De neuroloog had als eerste haar geopereerd. De KNO-arts was de tweede die haar opereerde. De KNO-arts had zelden zo’n ernstige ontsteking gezien. We mochten naar Annelotte toe. Ze lag daar met allerlei apparaten aan beide zijden van haar bed, een knal roze streep ontsmettingsmiddel op haar voorhoofd en een handdoek als haar gedrapeerd.

De situatie was nu stabiel en het was afwachten hoe het verder zou gaan. Helaas werd de druk aan de linkerkant te hoog en een tweede operatie volgde. Weer paniek en angst en weer dat vreselijke gevoel dat Annelotte het niet zou gaan redden. Nu werd er links een stuk uit haar schedel weggehaald. Gelukkig verliep deze tweede operatie ook weer goed en duurde minder lang.

Ik vond het beangstigend om te zien hoe erg haar hoofd opgezwollen was. Ik herkende met moeite mijn eigen kind. Gelukkig trok die zwelling wel snel weg.

Die nacht werd ik rond 2.30 uur wakker en voelde ik de drang om naar Annelotte te gaan. Ik was toen voor het eerst alleen samen met haar. Ik heb haar aangemoedigd te vechten met alles wat ze in haar had. Dat wij klaarstonden om haar te helpen en aan te moedigen. Maar ik heb haar ook gezegd dat wanneer ze niet meer kon, ik bereid was haar uit liefde los te laten en dat het dan ook goed was, hoe verschrikkelijk ook.

Er volgden twee en een halve relatief rustige dagen. De druk in haar hersenen liep geregeld weer op. De sedatie werd dan verhoogd waardoor de druk weer wat afnam. De scans om te kijken wat die druk met haar hersenen deed, lieten iets van hersenletsel zien.

Direct bij aankomst in het ziekenhuis hadden we al te horen gekregen dat Annelotte nooit meer als dezelfde Annelotte het ziekenhuis zou verlaten, maar dat ze nog jong was en dat jonge mensen buitengewoon goed konden herstellen. Haar leeftijd werkte volgens hen in haar voordeel.

Op zondagmiddag 13 augustus werd er voor het eerst benoemd dat we ook rekening moesten gaan houden met het feit dat het weleens verkeerd zou kunnen gaan. De artsen stonden met de rug tegen de muur en wisten het eigenlijk ook niet meer. Ik heb toen voorspeld dat ze dinsdag zou overlijden.

Na twee nachten sliepen we in het gastenverblijf van het Amsterdam VUMC. Gelukkig dichtbij Annelotte.

Maandag ging het de hele dag langzaamaan slechter met Annelotte. De druk in haar hoofd nam steeds meer toe en we kregen ook te horen dat er meer hersenletsel was.  Toen we ’s avonds, voor het slapen gaan, nog even met de IC belden, kregen we te horen dat haar reactie op een pijnprikkel sterk verminderd was. Anders dan voorheen tilde ze haar hand niet meer op.

Dinsdagmorgen was ik al om 5.15 uur wakker. Ik kon niet langer wachten en belde de IC. Ik kreeg weer slecht nieuws. Annelotte’s toestand was weer verslechterd en er was voor het eerst een neuroloog ’s nachts bij haar geweest. Het feit dat we ook meteen mochten komen, en niet na 8 uur, zei voor mijn gevoel veel.

Rond half 3 hadden we een gesprek met het team dat Annelotte verzorgde en begeleidde. Je ziet de artsen dan door de gang aan komen lopen. Aan hun gezichtsuitdrukking zie je direct dat ze geen goed nieuws komen brengen. Het gesprek was kort en heftig. Het eerste wat er gezegd werd was dat Annelotte zoveel hersenbeschadiging had dat ze het zelfs niet meer als kasplantje zou redden. Het tweede was de vraag of ze voor orgaandonatie was. Het is alsof je in een slechte film zit.

Ik ging na dit gesprek in de regelmodus. Familie werd gebeld, vrienden werden geappt en de afscheidsfotograaf werd geregeld. Toen iedereen afscheid had genomen, bleven de zes dierbaarste mensen uit Annelotte haar leven achter. Haar broer en schoonzus, 2 vriendinnen, haar bonusvader en ik, haar moeder. We hebben haar en haar handen vastgehouden, haar playlist opgezet en soms zachtjes meegezongen. Langzaam maar zeker kwamen er steeds grotere tussenpozen tussen haar ademhalingen. Uiteindelijk om 21.12 uur, zes dagen na haar opname in het ziekenhuis, blies Annelotte haar laatste adem uit.

‘A star that shines twice as bright, dies twice as fast’